Οι αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας είναι δραματικές όπως όλου του κόσμου υποθέτω γιατί τα κοινότυπα και τα συνηθισμένα χάνονται μέσα στη λήθη αλλά ίσως αυτό μπορεί να οφείλεται στην κρίση μου για την τραγωδία.
Ήταν ο καιρός που ζούσα στην Αθήνα ως φοιτητής σε μία διώροφη μονοκατοικία στα Πετράλωνα .
Ένα παλιό νεοκλασικό σπίτι που το είχε μία χήρα από τη Θεσσαλονίκη η κυρία Μαρία αλλά επειδή δεν είχε λεφτά το είχε αφήσει στην τύχη του εγκαταλελειμμένο.
Κάθομαι σήμερα στην αυλή του σπιτιού μου στο χωριό. Πίνω τον πρωινό μου καφέ και βλέπω δίπλα στον κήπο το χορτάρι να έχει μεγαλώσει.
Σήμερα είναι της Παναγίας Δεκαπενταύγουστος. είχα κάνει πράγμα φέτος να πάω στην Τήνο μαζί με το φίλο μου τον Νίκο και τη δικιά μου τη Δέσποινα. με άφησαν και οι δυο τους πήγαν να βρουν άλλη παρέα άλλη αγάπη.
Δεν πειράζει δεν της κρατάω κακία.
αυτά έχει η ζωή έτσι κι αλλιώς και που ήταν μαζί μου μόνος ήμουνα.
Ίσως τώρα να είναι καλύτερα.
ίσως Τώρα να βρω ξανά από τον παλιό καλό μου εαυτό, Να κοιμάμαι όσο θέλω να κάνουμε γνωριμίες νέους φίλους Να παίζω το ταβλάκι μου Στο καφενείο και να διαβάζουμε την ησυχία
Θυμάμαι απλά πέρσι ίδια εποχή είχα πάρει τη Δέσποινα και είχαμε πάει στο πατρικό της στη Σπάρτη. κάτσαμε εκεί δύο μήνες περάσαμε υπέροχα Τώρα μόνο αναμνήσεις έχω και πολλές φωτογραφίες στο άλμπουμ .
---------------------------------------------------------